تبليغاتX
تأملات واپسین - مردی از خویش برون آید و کاری بکند

بنام خدای انسان که بزرگی چون محمّد (سلام و درود خداوند بر او باد) را از قامتش برآورد. هزار و چهارصد و سی سال پیش در چنین روز فرخنده ای، مردی از تبار ناشناختگان، از سرزمین نادانستگان و از میان گمنامان آنچنان از خویش برون آمد که دوست و دشمن به برگزیدگی از جانب باریتعالی او را پذیرفتند. از خویش برون آمده بود تا که ساختارشکند، غریب بنوازد، ظلم بخشکاند، رحمت آفریند، انسان بسازد، اخلاق بپروراند، دولت حق بگستراند و بذر امید را در دلهای زخم خوردگان، بی کسان، شکست خوردگان و نیکان عالم بکارد. و چه بزرگ از خویش برون آمده بود.

قامت استوارش تکیه گاه مظلومان بود و هیبت نگاهش ظالمان را از درون می شکست. طنین صدایش یک تنه کاخهای ستم را فرو ریخت و قدمهای استوارش مسیر برپایی جامعه آرمانی را طی کرد و از خود مکتبی برجا نهاد سرشار از اندیشه، عشق، انسان، ایمان، اخلاق، آزادی، عدالت، امید، رحمت، پاکی و البته حقانیت. او در طول حیات مبارکش ثابت کرد که می توان خانه خراب شد و خانه خراب نکرد، دشنام شنید و دشنام نداد، کتک خورد و کتک نزد، شکنجه شد و شکنجه نکرد، ظلم دید و ظلم نکرد، دشمن دید و دشمنی نکرد، نفرین شد و نفرین نکرد، خوار شد و خوار نکرد، محدودیت دید و محدود نکرد، زشتی دید و زشتی نکرد؛ شاهد بی اخلاقی بود و بی اخلاقی نکرد.

به گواه تاریخ او مرد بی نظیری بود در قامت خدای خود به گستره لامتناهی معنویت که ابعاد شخصیتش از ازل تا به ابد امتداد خواهد داشت. سالروز برگزیده شدن برگزیده ترین انسانها، محمّد بن مصطفی (سلام و درود خداوند بر او باد) از طرف پروردگار هستی بر جمیع رهروان خالص و حقیقی ش گرامی باد.

«... جمیع ملائک و مقربین درگاهمان را از خاک تا عرش فرمان دادیم بر انسان سجده کنند ... همه چنین کردند الی یکی ... همانا بزرگترین طردشدگان است ... بهراسد انسان از روزی که طرد شده ی اعظم در او حلول کند ... آن روز، روز عذاب بزرگ است ...»

***

پی نوشت: چه خوب می شد اگر از جانب هیأت دیپلوماتیک یکی از ممالک مترقی  دارای  جمعیت اکثریت مسلمان تلاشهایی صورت می گرفت تا که سازمان ملل متحد روز ۲۷ رجب یا بیستم ژوئیه را بنام روز انسان نامگذاری کند.  از اتاق فکر دیپلوماسی دولت عقب افتاده ی کنونی ایران که بجز تلاش برای مجهز کردن تروریستها، فرافکنی در سطح جهانی و تشدید تنش و خوار کردن نام ایران و ایرانی انتظار دیگری نمی شود داشت گفتم شاید بتوان از دولتهای مترقی ترکیه، مصر، اردن، عراق، افغانستان، تاجیکستان، مالزی، قطر و ... انتظار داشت.  

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم تیر 1388 توسط سهیل اسدی |