- آخرین نوشته ام در مطبوعات: مطلب «استبداد به سبک مدرن» در صفحه ۲۰ هفته نامه پرشین چاپ لندن  را می توانید از اینجا دانلود کنید یا اگر نشد در اینجا بخوانید.  

-  حدود دویست و اندی سال پیش، حالا کمی عقبتر یا جلوتر، یکی از مشاهیر اندیشه  در وادی فلسفه تجربه گرایی انگلیسی که نامش را بگویم همه اهل فن به وفور شنیده اند و تکامل دهنده ی مکتبی است برای خود، سخنی می گوید: آدمی به تمامی بر جان و مال خویش حاکم است. آری، مرادم جان استوارت میل است و  مکتبش نیز به فارسی اصالت فایده(سود) برگردانده شده.  حالا چرا اینقدر راه دور؟ گمان کنم چهارصد پانصد سال پیش از او و در ولایت ما شاعر گرانقدری  بوده که دوبیت اینچنین می آورد:

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن

                                که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

خواهی پرسید: جناب عالیجناب حافظ کدام شریعت را مثال می آورند؟ خواهم گفت: همان شریعت محمد بن مصطفی، پیامبر اسلام که هزار و چهارصد- پانصد سال پیش چنین گفته ای از خود به جا نهاده است: «الناس  مسلطون علی اموالهم و انفسهم» یعنی مردم بر جان و مال خود صاحب اختیارند.

- ژورنالیسم پسامدرن یعنی داشتن تعهد به اجتماع؛ چه در یک ساختار دموکراتیک باز یا در یک ساختار بسته استبدادی، آنچیز که سخت است اما سازنده پذیرش تعهد به نفع اجتماع و تحمیل آن بر قلم به جهت نیازردن بی جهت ارباب قدرت آنهم بی دلیل و انگیزه ایست.  می گویم: بیجهت اعتراض نکنی! یعنی بعضی وقتها لازم است در مقابل ارباب قدرت بایستی و با زبان خوش و با کمال ادب اعتراضی کنی و بهتر آنکه رویکرد سازنده ای هم پیش بگیری. ...اینکه ارباب قدرت که مدام با قلم روزنامه نگاران آزرده شوند، اجتماعی را به راحتی به آشوب می کشند. روزمره مردمان را برایشان تنگ می کنند، لاجرم مملکت از مسیر حرکت به سمت تعالی و توسعه باز می ماند.

حالا هر اسمی که دلت میخواهد روی من بگذار!  قلمم دغدغه همان مردمان پوست و گوشت داری را دارد که روزانه در ممالکی مثل مملکت نیمه دموکراتیک-نیمه تئوکراتیک ما بابت عدم توسعه همه جانبه عذاب می کشند.  حالا کدامیک بهترتر است؟ آزادی مطلق بیان که بشود هر مزخرفی را به زبان آورد یا رفاه اقتصادی و پیشرفت تکنولوژیک؟  آزادی هم طبقه بندی شده است. هر مرحله از آن به مرحله ای از توسعه فکری یک مملکت جور در می آید. مملکتی را که در فقر شدید فرهنگی به سر می برد اگر آزادی بی قید و شرط  اهداء کنی، خلایق خودشان خود را جر می دهند وای بحال  همسایه شان را.