برخی بر این باورند که بویژه در عرصه­ی فلسفه سیاسی عملی می­بایست مارتین هایدگر را فیلسوفی تمام­عیار در عصر تمامیت­خواهی دانست. عصری که شاهد روی کار آمدن دولتهای کلانْ ادعا و نمایندگانِ روحِ تاریخیِ هگلی بود. تنها او بود که شجاعانه از استبداد آهنین هیتلر دفاع ­کرد و لقب تنها فیلسوفِ مدافع پیشوای آلمان نازی را با خود یدک ­کشید. هایدگر اصولاً با تجدد (مدرنیته) و بساط روشنگری کانتی آن سر ناسازگاری داشت. علم جدید را نمی­پسندید. یعنی از بنیاد نوین آن - شکل­گیری تا به امروز - رضایت خاطر نداشت؛ انگار گویی علمْ آن نبود که بقول غربی­ها جایگزین دین شود. هایدگر اگرچه بی­خدایی بی­دین بود، وزنه­ی مذهب را از علم سنگین­تر و برکات آنرا نیز بیشتر می­دانست.